35

دیگه راز سر به مهر نبود که دختر خوب.

تو خودت بهتر از همه میدونستی، که منِ سردِ تودارِ دلنبند، جوری به تو دل بستم که دومی نداشت.

میدونستی عشق و عاشقی تو مرام من نبود. براش ساخته نشده بودم. منِ همیشه دپِ سیگار به دستِ اخموی بدقلق رو، با این بند و بساطا کاری نبود که آخه فدات شم.

عاشق ظاهرت نشدم. کور نبودم؛ میدونستم خوشگلی. میدونستی از نگاه کردنت خسته نمیشن این دوتا چشمای خستهی من. میدونستی تنِ نیمهجونِ درب و داغونِ منِ حلبی، عادت به تکیه دادن به کسی نداشت جز تو. میدونم که میدونستی.

سرنوشت؟ نه. اعتقادی بهش ندارم. شاید لیاقتتو نداشتم. شاید لیاقتمو نداشتی. شاید لیاقت همو نداشتیم.

ولی میدونم از اون دو سال پیش که گذاشتی رفتی ما رو، کسی جاتو نگرفت. گفته بودم بهت که، مرد یه بار یکی رو به دلش قول میده و بس. یا عمل به قول و الوعده وفا، یا جای خالیش.

جای خالیتو همون سیگاری پر میکنه که قول گرفتی نکشم.

جای خالیتو آهنگایی پر میکنن که با هم گوش میکردیم.

جالی خالیتو خاطراتمون پر میکنه.

جای خالیت، همیشه خالی میمونه دنیای من.