46

این «نژادپرست» بودن ایرانیها و کلا خاورمیانهایها، از مواردیه که هر دفعه منو به یک اندازه متعجب و متأسف میکنه. این «اندازه» که میگم هم، خیلی زیاده. خیلی خیلی زیاد.

این سر دنیا تو این مملکت، کافیه چند دقیقه بشینی تو جمعی که فرضا 4 تا عرب توشونه، 4 تا ایرانی، 4 تا هندی و 4 تا پاکستانی. همه، به یک اندازه، از همدیگه و تاریخ و فرهنگ و آداب و زبون و هر چیزی که مربوط به مردم اون کشوره، متنفرن. این «به یک اندازه» که میگم هم، خیلی زیاده. خیلی خیلی زیاد.

بعد حالا، همین 4 نفر آدم از اون کشور رو بکش کنار، ازشون در مورد قبایل و قومیتهای کشور خودشون سوال کن. هر کدومشون به یک اندازه از قوم و قبیله و ایل و تبار هموطنشون هم متنفرن! یعنی یه وضعی دارن این جماعت! این «به یک اندازه» که میگم هم، خیلی زیاده. خیلی خیلی زیاد.

این طرز از نژادپرستی رو هم نمیفهم. یعنی شده یه خری مثلا سیاهپوست باشه و ازش بدم بیاد، ولی احتمال قریب به یقین خودش یه غلطی کرده که از خودش خوشم نمیاد؛ نژاد و رنگش تصادفی بوده و بیارتباط. یا مثلا از خیلی از ادیان و عقاید خوشم نمیاد، ولی از «شخص باورمند» بدم نمیاد؛ خودِ صِرفِ اون باور رو دوست ندارم.

آخر طنز قضیه؟ اونجایی که همهی این افراد در خلوت، «نژادپرستی» رو یکی از دلایلی میدونند که از بقیه خوششون نمیاد. این خیلی طنزه. خیلی خیلی طنز.

پینوشت: طبعا همه نژادپرست نیستن و همیشه هم استثنا وجود داره. تو هر کشور و قوم و قبیلهای.